Ostra Brama

Ostra Brama jest jedyną ocalałą z dziewięciu bram obronnych Wilna. Została zbudowana w latach 1502-1522. Początkowo nazywano ją Miednicką, ponieważ stąd prowadziła droga do Miednik Królewskich. Później nazywano ją Ostrą, ze względu na położenie w dzielnicy zwanej Ostrym Końcem.

Brama jest wysoka, czworoboczna pokryta dachem z attyką polską. Uwagę turysty przykuwają zdobienia motywami architektonicznymi i figurami dwóch gryfów, trzymających tarczę z Pogonią. W XVIII w. były tu ciężkie żelazne wrota, których ślady pozostały do dziś. Pod gzymsem prawdopodobnie umieszczona była głowa Hermesa i pięć okrągłych strzelnic oraz wnęka, w której znajdował się obraz Chrystusa, przeniesiony później do katedry. W latach międzywojennych umieszczono tu Orła dłuta Bolesława Bałzukiewicza. Obecnie na tym miejscu wisi krzyż z żelaza.

Idąc ku Ostrej Bramie już na ulicy można dostrzec modlących się wiernych. Podążają do kaplicy, by złożyć hołd Matce Boskiej. Historia kaplicy sięga swymi korzeniami do roku 1672, kiedy to Karmelici wybudowali nad bramą drewnianą kaplicę, w której zawiesili obraz Matki Boskiej. W 1715 r. kaplica spłonęła, ale obraz, na szczęście dla przyszłości, ocalał. Obraz ten umieszczono potem w barokowej murowanej kaplicy. W 1764 r. dobudowano zakrystię, a w 1799 r. Piotr de Rossi zaprojektował do niej murowane schody. W 1829 r. kaplicę przebudowano w stylu późnoklasycystycznym, a w latach 1927-1932 starannie odrestaurowano.

Kaplicę wyłożono srebrnymi watami, których jest ok. 8 tysięcy. Na uwagę zasługuje fakt, że na prawym filarze znajduje się srebrna plakietka ofiarowana przez marszałka Józefa Piłsudskiego z napisem: "Matko, dziękuję ci za Wilno". Wokół kaplicy przeczytać można wykutą w srebrze litanię do Matki Boskiej. Kaplica jest niewielka, sklepiona łukami, oświetlona przez trzy duże okna, opatrzone żelazną balustradą. Tympanon zdobi znak Opatrzności Bożej, a na nim mała sygnaturka zwieńczona krzyżem. Niżej napis łaciński: "Mater Misericoradia, sub Tuum Praesiadium confugimus", czyli "Matko Miłosieradzia, pod Twoją Obronę uciekamy się".

Wewnątrz obraz przedstawiający pochyloną Madonnę bez Dzieciątka. Głowę otoczoną promienną aureolą NMP lekko pochyla w lewo, smukłą szyję zdobi szal. Twarz Maryi jest pociągła, półprzymknięte oczy dodają powagi, ręce skrzyżowane na piersiach.

Około 1671 r. obraz przystrojono w srebrne i złote szaty, które przykryły wcześniej wykonany zielonkawy płaszcz. Obraz przystrojono różnymi kwiatami: różami, tulipanami, goździkami.